یادداشت عرفانی (۳)

وجود در عرفان مخصوص واجب است چنانکه کون مختص به ممکن

و همانطور که کون بر واجب اطلاق نمی شود وجود نیز بر ممکن اطلاق

نخواهد شد مگر به یکی از دو راه:

نخست آنکه از باب مجاز عقلی در اسناد باشد یعنی اسناد وجود به واجب

اسناد الی ما هو له وبه ممکن اسناد الی غیر ما هو له باشد.

دوم آنکه از باب مجاز لغوی درکلمه باشد یعنی اطلاق وجود بر واجب

به معنای حقیقی و اطلاق آن بر ممکن به معنای مجازی باشد و در

مجاز لغوی لفظ در غیر معنای حقیقی خود استعمال می شود...:

تحریر تمهید القواعد۱/۳۲ علامه جوادی